Pióro warte Nobla

Gabriel Garcia Marquez to kolumbijski powieściopisarz i dziennikarz, który swoimi dziełami zasłużył sobie na literackiego Nobla w 1982 roku za swoje „powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu”. W swoich pracach łączył świat powieści ze światem magii i fantazji, baśni „nie dla dzieci”. Zasłynął za „Sto lat samotności, „Miłość w czasach zarazy”, „Jesień Patriarchy” i wiele innych, unikalnych w stylu dzieł.

Pochodzenie autora

Poeta urodził się szóstego marca 1927 roku w Arcataca w Meksyku. Zaczynał jako kolumbijski dziennikarz prasowy w Cartagenie dla El Espectador, jako korespondent zagraniczny, zdobył popularność cyklem reportaży, potem również wydanych w formie książki. Z czasem zaczął publikować, zaskakując swoim niezwykłym stylem, doborem słów i konstrukcją całych powieści. Żył 87 lat i zmarł 17 kwietnia 2014 roku w Meksyku. Jako wybitny pisarz otrzymał Nagrodę Nobla za ogół swoich dzieł, powieści i opowiadania opakowane realizmem magicznym, tak nietypowym w tamtych czasach.

Charakterystyka dzieł

Jego największym dziełem jest wydana w 1967 roku powieść „Sto lat samotności”. Klasyka, w której Gabriel przedstawia trudną historię Macondo i rodzinę Buendía, gdzie na każdym kroku nadzwyczajność jest pospolitym dniem dla bohaterów. Powieść tą pisał przez dwadzieścia lat, umieszczając w niej szokującą ilość odniesień biblijnych, literackich tworząc w niej te drobne „magiczne” składowe… „Minuta pojednania więcej znaczy niż całe życie przyjaźni.” . Powieść ta porównywana jest wręcz do „Don Kichota”, sugerując równie wielki wpływ na literaturę i odbiorców, do których dotarła.

„Miłość w czasach zarazy”  to powieść wydana w 1985 w Bogocie. Jest ona spokojną, głęboką opowieścią o miłości, dojrzałości i doświadczeniu gromadzonym przez nas w życiu. Wartości te przekazują nam postaci o imionach Ferminy Dazy, Florentina Arizy oraz doktora Juvenala Urbino, a ich perypetie miłości niedojrzałej, jak i tej dojrzałej ewoluują na stronach tego dzieła Garcii.

Rozpoznawanym dziełem jest również „Jesień Patriarchy”, wydana w 1975 w Barcelonie przez „Plaza & Janés”. Jest to surrealistyczna, karykaturalna, wręcz baśniowa powieść o dyktatorze, którego imienia nie poznamy w utworze, jak i jego kraju pochodzenia. Powieść opisana w sposób jakby dziecięcymi rękoma, ukazuje absurdalny, ale niesamowicie wciągający obraz patriarchy, nie oddzielający tak bardzo władzy realnej od tej baśniowej.

Przy końcu swojej kariery opublikował również w 2002 roku książkę „Życie jest opowieścią”- poruszające podsumowanie jego życia, jego skumulowanych wspomnień i doświadczeń, gdzie przybliża pochodzenie i podstawy swoich postaci, historii i prozy.